پیامبر چنان علاقه‌مند به نجات مردم از گمراهی بود که سختی‌ها و آزاری‌های این راه، هرگز سبب دوری او از مردم نگردید و آن‌قدر برای هدایتشان شبانه‌روز تلاش کرد که خداوند در این باره خطاب به مسلمانان فرمود: «رنج شما برای او سخت و دشوار است و بر {هدایت} شما حریص (به شدت علاقه‌مند) است.» با همه‌ی این دلسوزی‌ها و زحمت‌ها، دشمنی سران قریش با ایشان بیش‌تر می‌شد. می‌گفتند او ساحر و جادوگر است، می‌گفتند دیوانه است، بر سر و رویش خاکستر می‌پاشیدند، طعنه و نیش زبان به او می‌زدند. با وجود این‌ها، آن‌قدر با مهربانی و صبر و تحمل، به هدایت مردم ادامه می‌داد، که گاه نزدیک بود از شدت غصه و اندوه فراوان از پا درآید که خداوند به او فرمود: «لَعَلَّکَ باخِعٌ نَفْسَکَ أَلّا يَكُونُوا مُوْمِنِينَ: از این‌که برخی ایمان نمی‌آورند شاید که جانت را (از شدت اندوه) از دست بدهی.»