همۀ ابیات دارای «مجاز» هستند، به‌جز: .............
1 به‌سوی هژبر ژیان کرد رو / به پیشش برآمد شه جنگ‌جو
2 چو ننمود رخ شاهد آرزو / به هم حمله کردند باز از دو سو
3 پرید از رخ کفر در هند رنگ / تپیدند بُت‌خانه‌ها در فرنگ
4 چنین آن دو ماهر در آداب ضرب / ز هم رد نمودند هفتاد حرب