إقْرَأ النَّصَّ التّالی ثُمَّ أَجِبْ عَن الأَسْئلَة: «الفقرُ فی کثیرٍ مِن الأحیانِ یُهلِکُ کُلَّ عَزمٍ و إرادَةً! لکنَهُ هُوَ الّذی یُساعِدُ الإنسانَ أن یَتَقَدَّمَ! قَد یَکونُ الفقرُ فی بدایةِ العُمرِ خیرٌ و بَرَکَةُ، فَهُوَ یُسَبُبُ تقویةَ إرادةِ الإنسان! أما رأیتَ الأَشجارَ الّتی تَنبُتُ بَینَ الصُّخورِ کَیفَ تُصبِحُ مِن أقوی الأشجارِ و أعظمِها؟ الشّابُ الّذی عاشَ فی الحِرمانِ (محرومیت) مُدَةَ لَن یَموتَ بِسَبَبِ الجُوعِ! و أمّا الشّابُ الّذی عاشَ فی النعیمِ فَهُوَ لا یَستَطیعُ أن یقاومَ أمامَ المشاکِل! و کثیرٌ مِن أبناءِ الفُقراءِ وَصَلوا إلی درجاتٍ لَم یَبلُغُها أبناءُ الأغنیاء! مَتی نَحسَبُ الفقرَ مبارکاً؟
ترجمۀ سؤال: «چه زمانی فقر و تنگدستی را باعث برکت میشمریم؟» در گزینۀ 1 میگوید: «زمانی که درختانی را در بین صخرهها میکاریم» و در گزینۀ 2 آمده است که «هنگامی کـه در محرومیـت زندگی میکنیم» و در گزینۀ 3 نیز آمده است «هنگامی که ام ارادهها را نابود میکند» که هیچ یک از ایـنهـا نمـیتوانـد جـواب درست باشد در مقابل گزینۀ 4 که میگوید «هنگامی که سبب تقویت ارادۀ انسان میشود».