در همه ابیات، به‌جز بیت ....... «اسلوب‌معادله» وجود دارد.
1 هر کس ز برم رفت که آرد خبر از یار / باز آمد و از خویش چو من بی‌خبر افتاد
2 گرفت هر که کم خود، شود ز اهل کمال / تمام گشتن ماه از هلال معلوم است
3 مرا کیفیّت چشم تو کافی‌ست / ریاضت‌کش به بادامی بسازد
4 بی‌کمالی‌های انسان از سخن پیدا شود / پسته بی‌مغز چون لب وا کند، رسوا شود