كدام يك از ابيات زير وزن همسان دولختی دارد؟ الف) مردان اين قدم را بايد كه سر نباشد / مرغان اين چمن را بايد كه پر نباشد ب) من ماندهام مهجور از او بيچاره و رنجور از او / گويی كه نيشی دور از او در استخوانم میرود ج) وقتي دل سودايی، میرفت به بستانها / بیخويشتنم كردی بوی گل و ريحانها د) اگر تو برفكنی در ميان شهر نقاب / هزار مؤمن مخلص درافكنی به عقاب
پايهی همسان حاصل نشده است، بلكه پايهها يك درميان تكرار میگردد؛ مانند بيت «الف»: «مفعول فاعلاتن/ مفعول فاعلاتن» و بیت «ج»: «مفعولُ مفاعيلن/ مفعولُ مفاعيلن». ضمناً بیت «ب» از تکرار «مستفعلن» ساخته شده؛ بنابراين وزنی «تکراری» دارد و بیت «د» از وزن واژههای «مفاعلن فعلاتن مفاعلن فَعَلن» درست شده است و چون پايهی دوم و چهارم همسان نمیباشد، شعر دوری يا دولختی بهحساب نمیآيد.