اپيكور عقيده داشت كه افراط در هر لذتی آثار منفی برای انسان در پی دارد و بايد همواره راه اعتدال را در لذت‌های زندگی پيمود. هم‌چنين او لذت‌های مختلف را از يك‌ديگر تفكيك می‌كرد و لذت‌های حسی و جسمانی را كوچك می‌شمرد و آن‌ها را اموری زودگذر می‌دانست كه نمی‌توانند فيلسوف را راضي كنند. او بهترين لذات را لذات فكری و اتصال انديشه با مفاهيم عالی می‌دانست و تنها اين لذت را پايدار و قابل اعتماد قلمداد می‌كرد. هم‌چنين اعتدال و انديشه‌ورزی، دو ارزش اخلاقی محوری نزد ارسطو بودند.