1
زبان پهلوی، زبان رسمی دوران ساسانی بود و از آنجا که این زبان، اساساً به ناحیهٔ پارس تعلّق داشته و در مرحلهای میان فارسی باستان و فارسی نو (دری) قرار دارد، آن را «فارسی میانه» نامیدهاند.
✓
✗
2
فارسی باستان در دورهٔ هخامنشیان رایج بود. آثار برجای ماندهٔ زبان فارسی باستان، فرمانها و نامههای شاهان هخامنشی است که به خطّ میخی نوشته شده است.
✓
✗
3
زبان پارتی، در دورهٔ اشکانیان رایج بود و تا اوایل دورهٔ سامانی نیز آثاری به این زبان، تألیف میشده است. این زبان در جنوب و جنوب شرقی ایران متداول بوده است.
✓
✗
4
بعضی از نمونههای بازمانده از شعر پهلوی، قطعاتی تعلیمی و اخلاقیاند که در میان اندرزنامههای منثور جای دارند؛ مانند منظومهٔ «درخت آسوریک» و «یادگار زریران» که هر دو اصل پارتی دارند.
✓
✗
زبان پارتی، در دورهٔ اشکانیان رایج بود و تا اوایل دورهٔ ساسانی نیز آثاری به این زبان، تألیف میشده است. این زبان در شمال و شمال شرقی ایران متداول بوده است.