شيوهٔ بيان در ابيات گزينه‌های «1، 2 و 4» طنزآميز و همراه با طعنه است، اما در بيت گزينهٔ «3»، لحنِ بيان «جد» است و به يگانگی خداوند و وحدت وجود اشاره شده است.