بنا به فرمايش امام صادق (ع) لازمۀ چارهجويی خداوند از كار و امور بندگان چيست و اين شرط در كدام آيۀ شريفه متجلی است؟
قسمت اوّل: امام صادق (ع): «خداوند به داوود (ع) وحی كرد، هر بندهای از بندگانم بهجای پناه بردن به ديگری با نيت خالص به من پناه آورد، از كارش چارهجويی میكنم ...» قسمت دوم: آيۀ (اَن تَقوموا لِلّه) اشاره به اخلاص مینمايد.