«دَعْ شاتِمَکَ مُهاناً تُرضِ الرّحْمنَ و تُسْخِط الشَّیْطانَ.»:
1 دشمن خودت را خوار کن تا [خدای] بخشنده از تو راضی و اهریمن از تو خشمگین باشد.
2 دشنامگویت را رهاکن تا از [خدای] بخشاینده راضی باشد و از اهریمن ناراضی.
3 اگر دشمنت را رها کردی [خدای] بخشاینده را راضی می‌کنی و اهریمن را خشمگین.
4 دشنامگویت را خوار رهاکن تا [خدای] بخشاینده را خشنود و اهریمن را خشمگین کنی.