بازگشت ايران به اسلام، بازگشت به يک خويشتن صرفاً تاريخی و جغرافيايی كه با انديشه‌های دنيوی غربی تفسير می‌شد، نبود؛ بلكه بازگشت به خويشتن الهی و توحيدی بود. نظريه پردازان غربی طی قرن بيستم، سكولاريسم و دنيوی شدن را سرنوشت مشترک و حتمی بشريت می‌دانستند.