برخی پردازشگران صرفاً بر ويژگی‌های حسی، همانند اندازه و شكل ظاهری محرك تكيه دارند. نوع پردازش در چنين حالتی «پردازش ادراكی» است (گزينه‌های 1، 2 و 4). برخی ديگر سعی می‌كنند به ويژگی‌های مشترك محرك‌های مختلف دسترسی داشته باشند، به‌عبارت ديگر به مفهوم می‌رسند. نوع پردازش اين قبيل افراد «پردازش مفهومی» است. هرچه پردازش مفهومی‌تر باشد، شناخت شكل گرفته پايدارتر و كارآمدتر است. در گزينۀ ۳، تازگی و سالم بودن مواد غذايی (يعنی كيفيت آن) مورد توجه قرار گرفته نه جذابيت ظاهری آن، پس پردازش از نوع مفهومی بوده و پايدارتر و كارآمدتر است.