پاسخ با توجه به آیۀ شریفۀ «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلي‏ حَرْفٍ فَإِنْ أَصابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَ إِنْ أَصابَتْهُ فِتْنَةٌ انْقَلَبَ عَلي‏ وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةَ ذلِکَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبينُ» : «از مردم کسی هست که خدا را فقط به زبان و هنگام وسعت و آسودگی عبادت و بندگی می‌کند، اگر خیری به او رسد، دلش به آن آرام می‌گیرد و اگر بلایی به او رسد، از خدا رویگردان می‌شود. او در دنیا و آخرت (هر دو) زیان می‌بیند، این همان زیان آشکار است.» روشن می‌گردد.