یکی دیگر از گونه‌های تاریخ نگاری که در دورهٔ اسلامی در ایران رواج یافت تاریخ‌های سلسله‌ای بود فرمانروایان بزرگ و کوچک به منظور ثبت و ضبط ثبت و ضبط رویدادهای دوران خود معمولاً افراد ادیب و دانشمند را تشویق و مأ‌مور به تدوین این رویدادها می‌کردند. بعدها با گسترش این نوع تاریخ نویسی در میان سلسله‌های محلی، این نوع تاریخ نویسی با تاریخ‌نویسې محلی پیوستگی یافت. کتاب تاریخ بیهقی اثر ابولفضل بیهقی در تاریخ غزنویان از مشهورترین تاریخ‌های سلسله‌ای هست. کتاب تاریخ عالم آرای عباسی تالیف اسکندر بیک ترکمان در تاریخ صفویان نیز یکی از مشهورترین آثار در این حوزه محسوب می‌شود.