اگر به واژهای مانند «زیبا» دقت کنیم، درمییابیم که تصور آن به تنهایی و بدون همراه شدن با اسم، شدنی نیست؛ یعنی تصور «زیبا» وقتی امکانپذیر است که به یک اسم تکیه کند. برای مثال، وقتی «زیبا» را در «چهره زیبا»، «منظره زیبا»، «تصویر زیبا»، «صدای زیبا» و «دستخط زیبا» ببینیم، تصوری از آن پیدا میکنیم، زیرا «زیبا» ویژگیای است که کارکردش توصیف اسم است و در کنار اسم، مفهومی روشن پیدا میکند. بدین ترتیب، صفت از نظر معنایی با اسم متفاوت است. کدام مورد، رابطه بین دو بخشی که زیر آنها خط کشیده شده است را به منطقیترین شکل نشان میدهد؟