ناحيۀ «ت» نمايندهٔ شناخت‌های حاصل شده با عقل بدون دخالت ابزار ديگر است و چون در سؤال قبل مشخص شد «ی» همان «حس» است، ناحيۀ «ث» نمايندهٔ شناخت‌های حاصل شده با همكاری عقل و حس خواهد بود. پس ناحيۀ «ت» مربوط به شناخت عقلی (تعقل محض) و ناحيۀ «ث» مربوط به شناخت تجربی (تحليل عقلانی يافته‌های حسی) است. گزينۀ ۱: اخلاق از شناخت تجربی استفاده نمی‌كند. زيرا شناخت تجربی از تحليل عقلانی يافته‌های حسی حاصل می‌شود ولی قواعد اخلاقی با هيچ‌كدام از حواس پنج‌گانه دريافت نمی‌شوند. گزينۀ ۲: قواعد منطق با شناخت عقلی به‌دست می‌آيند ولی انسان‌شناسی يک علم تجربی نيست. انسان‌شناسی از شاخه‌های فلسفۀ مضاف است. (تذكر: مقصود از انسان‌شناسی، انسان‌شناسی فلسفی است نه مردم‌شناسی كه از شاخه‌های علوم اجتماعی محسوب می‌شود. در كتاب درسی فلسفه، همواره وقتی سخن از انسان‌شناسی می‌شود، همين معنا منظور است مگر اينكه روی معنای ديگر تأكيد شود.) گزينۀ ۳: همۀ فلسفه‌ها فقط از شناخت عقلی يا درون‌نگری استفاده می‌كنند. بنابراين فلسفۀ علوم تجربی كه از قواعدی بحث می‌كند كه با تجربه قابل اثبات نيست ولی لازمۀ درستی هر شناخت تجربی است، فقط نيازمند شناخت عقلی است. گزينۀ ۴: قواعد رياضی با تعقل محض و قواعد مهندسی برق كه از علوم تجربی محسوب می‌شود با شناخت تجربی حاصل می‌شوند.