انسان موحّد، چون زندگی خود را بر اساس رضايت خداوند تنظيم كرده و پيرو فرمان‌های اوست (علت)، شخصيتی ثابت و پايدار دارد و از آرامش روحی برخوردار است، موجودات جهان را مخلوق خدا می‌بيند و می‌داند كه خداوند او را در برابرشان مسئول قرار داده است. هم‌چنين بدن خود را امانتی الهی می‌شمارد كه خداوند به او سپرده است. بنابراين می‌داند كه حق ندارد به آن آسيب برساند (حق النفس). امام علی (ع) می‌فرمايد: «تقوای الهی پيشه كنيد، هم در مورد بندگان خدا، هم در مورد شهرها و آبادی‌ها، چرا كه شما در برابر همه‌ی اين‌ها حتی سرزمين‌ها و چهارپايان مسئوليد ...».