کدام عبارت به آیه‌ٔ امانت «إِنَّا عَرَضنَا الْأَمَانَةَ عَلَی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالجِبَالِ فَأَبَیْنَ أَنْ یَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنْسَانُ إِنَّهُ کَانَ ظَلُومًا جَهُولًا» تلمیح دارد؟
1 حضرت جلّت به خداوندی خویش در آب و گل آدم تصرّف می‌کرد.
2 آن‌چه بود؟ گوهر محبّت که بر ملک و ملکوت عرضه داشته و هیچ‌کس استحقاق خزانگی آن گوهر نیافت، خزانگی آن را دلِ آدمی لایق بود.
3 اگر شما مرا نمی‌شناسید من شما را می‌شناسم، باشد تا من سر از این خواب خوش بردارم.
4 اوّل نقش، آن باشد که همه را سجده‌ٔ او باید کرد.