ياخته‌های سرلادی (مريستمی) دائماً تقسيم می‌شوند و ياخته‌های مورد نياز برای ساختن سامانه‌های بافتی را توليد می‌كنند. نتيجهٔ فعاليت سرلادهای نخستين، افزايش طول و تا حدودی عرض ساقه، شاخه و ريشه است. سرلاد پسين در افزايش ضخامت بخش‌های مختلف گياه نقش دارد. دو نوع سرلاد پسين در گياهان دو لپه‌ای وجود دارد. بررسی ساير گزينه‌ها: گزينهٔ «1»: سرلاد نخستين ريشه، نزديک به انتهای ريشه قرار دارد و با بخش انگشتانه مانندی به نام كلاهک پوشيده می‌شود. كلاهک تركيب پليساكاريدی ترشح می‌كند كه سبب لزج شدن سطح آن و در نتيجه نفوذ آسان ريشه به خاک می‌شود. اما سرلادهای نخستين ساقه توسط كلاهک محافظت نمی‌شوند. گزينهٔ «2»: ياخته‌های سرلادی به‌طور فشرده قرار می‌گيرند. هستهٔ درشت (نه پلاست) آن‌هاكه در مركز قراردارد، بيش‌تر حجم ياخته را به خود اختصاص می‌دهد. گزينهٔ «3»: در مورد سرلادهای نخستين صادق نيست.