بیایید جمله‌به‌جمله بررسی کنیم که کدام جمله دقیقاً مربوط به امر به معروف است: گزینه 1: «با دوستان خود نزاع و بداخلاقی نکنید.»این جمله دیگران را از دعوا و بداخلاقی بازمی‌دارد، یعنی بازداشتن از منکر است، پس نهی از منکر است، نه امر به معروف. گزینه 2: «غیبت کردن و سیگار کشیدن در این مکان ممنوع است.»این جمله هم بازدارنده است و از انجام کار ناپسند (غیبت و سیگار) جلوگیری می‌کند. این هم نهی از منکر است، نه امر به معروف. گزینه 3: «در کار دیگران تجسس نکنید.»باز هم دیگران را از کار ناپسند (تجسس) نهی می‌کند. این هم نهی از منکر است. گزینه 4: «به نماز نگو کار دارم؛ به کار بگو وقت نماز است.»این جمله، تشویق به انجام یک واجب (نماز) می‌کند و دیگران را به سمت یک رفتار خوب و الهی سوق می‌دهد. بنابراین این جمله امر به معروف است. نتیجه: فقط گزینه 4 مصداق امر به معروف است.