«تکاملگرایی»، يك گرايش فلسفی معاصر دربارهی حيات انسان و ديگر موجودات زنده است. جملهی زير كه دربارهی اين نظريه توضيح میدهد بر مخالفت «تکاملگراها» با كدام بخش از انديشهی افلاطون بيشتر تأكيد میكند؟ «تكاملگرايان معتقدند هوش و فكر صرفاً ابزار انسان برای زيستن او در طبيعت است و باعث میشود ما بتوانيم خود را با محيطمان سازگار كنيم».
طبق اين جمله، تكاملگرايان غايت تمام قوای شناختی انسان را معطوف به طبيعت جسمانی و حيات بدنی او میدانند. اين در حالی است كه افلاطون بُعد نفسانی و روحانی انسان را برتر و فراتر از بُعد جسمانی و بدنی او میداند و معتقد است اگر انسانها از فكر خود بهدرستی استفاده كنند و به شناسايی حقيقی برسند، به رشد و تكامل نفس بيش از بدن اهميت خواهند داد و سرمنزل مقصود را خروج نفس از مغارهی بدن و مشاهدهی حقايق عالم برين خواهند دانست. گزينهی 1: عبارت ذكرشده بيشتر به غايت و فايدهی قوای شناختی پرداخته است تا متعلَّق و موضوع شناخت. گزينهی 2: عبارت ذكرشده مخالفتی با نياز انسان به تربيت ندارد. گزينهی 3: موضوع عبارت موردنظر، طريق ادراك نيست بلكه غايت و فايدهی ادراك است.