در ادبیات مورد نظر از افرادی سخن می‌رود که ویژگی‌هایی مانند «زخم خوردن» و «غرور و سرافرازی» دارند؛ با توجه به این‌که درون‌مایهٔ طرح اسوه‌های تاریخی مربوط به افراد خاص و مشخص است، این ابیات می‌توانند به شهدا به طور عام اشاره کنند. ضمنا مفاهیم آزادی و ترسیم افق‌های روشن نیز در ابیات دیده نمی‌شوند.