اگر کسی در کنار ربوبیّت الهی، برای خود یا سایر مخلوقات حساب جداگانه باز کند و گمان کند که کسی می‌تواند مستقل از خداوند، امور را تدبیر کند، گرفتار شرک در ربوبیّت شده است. در نتیجه افتتاح حساب جداگانه‌ی مستقل برای عوامل تأثیرگذار به معنای انحراف از توحید در ربوبیّت است. آیه‌ی «قُلْ أَغَیْرَ اللّهِ أَبْغِی رَبًّا وَهُوَ رَبُّ كُلِّ شَیْءٍ» که بیانگر توحید در ربوبیّت است، به ثبات قدم موحّد نیکو اعتقاد می‌انجامد.