«تعمیم تناسب قضا و قدر الهی به کل آفرینش» و «هدف از بیان منت خدا بر بندگان در نعمتدهی» بهترتیب از کدام عبارات شریفه مستفاد میگردد؟
متناسب بودن قدر و قضای الهی به طور عمومی و تعميم دادن آن به كل آفرينش، در آیهی «إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنَاهُ بِقَدَرٍ»: «ما هر چيزی را بر اساس اندازهای آفريديم»، اشاره شده است. خداوند پس از بيان نعمتهايش در آيهی «اللَّهُ الَّذِي سَخَّرَ لَكُمُ الْبَحْرَ لِتَجْرِيَ الْفُلْكُ فِيهِ بِأَمْرِهِ وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ» شكرگزاری بندگان را هدف منتگزاری بر آنها بيان میكند.