واژه «بو» در مصراع اول به دو معنای «رایحه، امید و آرزو» است. در مصراع دوم فعل «برآمدن» به دو معنای «طلوع کردن، امکان یافتن» آمده است و در مصراع چهارم واژه «مهر» با هر دو معنای «خورشید، محبت» قابل جایگذاری در شعر می‌باشد.