از مقایسهٔ آیات شریفهٔ (و ما آسمان‌ها و زمین آنچه بین آن‌هاست را به بازیچه نیافریدیم.) و (کسانی که به حیات دنیوی راضی شده و به آن آرام گرفته‌اند.) به کدام مهم پی می‌بریم؟
1 سرگرمی به دنیا به منزلهٔ هم‌گام شدن با بازیچه پنداشتن خلقت آسمان و زمین است.
2 باطل‌انگاری خلقت سبب‌ساز بازیچه یافتن آن می‌گردد که ره‌توشه‌ای جز حق فراموشی ندارد.
3 نیافتن هدف صحیح زندگی ره‌آوردی جز مشغول شدن به بازی‌های دنیوی و غفلت از آخرت نخواهد داشت.
4 محدود و سرگرم شدن به لذت‌های مادّی مسبب صرف سرمایه‌ها و دارایی خود برای کارهای کم‌ارزش است.