با توجه بر ابیات مولوی « ما چوناییم و نوا در ما ز توست / ما چوکوهیم و نوا در ما ز توست» تشبیه آدمی در تقابل با خداوند، چگونه است؟
در این بیت مولوی خداوند به «نوا» و جوهره اصلی هر چیزی تشبیه شده است و در مقابل آدمی به «کوه» و «نِی» ابزار و کالبد شباهت داده شده است که وجودی از خود ندارد.