همهٔ ابیات با عبارت زیر تناسب دارند، به‌جز: «گفت: ای دوست عزیز و رفیق موافق، تو را در این رنج که افگند؟ جواب داد که: مرا قضای آسمانی در این ورطه کشید.» الف) چند گویی که بد و نیک به تقدیر و قضاست؟ / گنه و کاهلی خود به قضا بر چه نهی؟ ب) چون گریزم ز قضا یا ز قَدَر من چو همی / به هزاران بصر ایشان به سوی من نگرند؟ ج) به طاعت همی‌کوش و منشین بر آن / که گویی: از ایزد مرا این قضاست د) «نزاریا» به قضا دِه رضا، چو ممکن نیست / که از کمند بلا مخلصی بوَد ما را