علّت آنکه خداوند، گناهکاران مُسرِف در حق خویش را به امیدواری نسبت به درگاه الهی دعوت مینماید، چیست؟
(قُلْ یا عِبادِیَ الّذینَ اَسرَفوا عَلی اَنْفُسِهِم لا تَقنُطوا مِن رحمةِ الله ==> دستور خداوند به مسرفین به خویش ==> ناامیدی از رحمت الهی (معلول) اِنَّ اللهَ یَغْفِرُ الذُّنوبَ جَمیعاً ==> چون خداوند همهٔ گناهان را میبخشد (علت) اِنَّهُ هُوَ الغَفُورُ الرّحیم)