تعریف قافیه: قافیه، کلمه یا بخش پایانی هر مصراع است که از نظر آوا (صدا) با مصراع دیگر هم‌پایان و هماهنگ باشد.در شعر فارسی، قافیه همیشه در پایان مصراع‌ها می‌آید، نه در وسط آن‌ها. بررسی شعر: پایان مصراع اول: شاخساری پایان مصراع دوم: کناری هردو واژه با بخش «ـاری» ختم می‌شوند → بنابراین:✅ قافیه صحیح: شاخساری / کناری بررسی گزینه‌ها: 1) شاخکی – بامکی❌ این دو کلمه در میان مصراع‌ها آمده‌اند، نه در پایان → قافیه نیستند. 2) شاخکی – جوکناری❌ شاخکی وسط است، جوکناری پایان؛ پس باز هم نادرست است. 3)شاخکی – شاخساری ❌ اولی وسط، دومی پایان است؛ فقط یکی قافیه است. 4) بر شاخساری – بر جو کناری✅ هر دو در پایان مصراع آمده‌اند✅ هردو پایانشان با «اری» یکی است→ این گزینه دقیقاً تعریف قافیه را دارد. پاسخ نهایی و صحیح:✅ گزینه 4: بر شاخساری – بر جو کناری