کلبیان معتقد بودند که انسان از هیچ اتفاقی نباید نگران شود و «هیچ درد و رنجی وی را آزار دهد» و رواقیون نیز چون سرنوشت انسان را حتمی و تغییر ناپذیر می‌دانستند، بیان می‌کردند که «انسان باید هرگونه سختی را در زندگی خود تحمل کرده و از هیچ حادثه‌ای نباید برآشفته شود». اما در نقطهٔ مقابل اپیکوریان برداشت متفاوتی از سخنان سقراط داشتند و معتقد بودند اگر خوشبختی بخواهد انگیزهٔ عمل اخلاقی باشد، لازم است که «ملایم طبع و لذت آفرین» باشد.