آرایههای «تضاد، ایهام، تناقض، تشخیص و حسن تعلیل»، به ترتیب در کدام ابیات یافت میشود؟ الف) دلی کز خرمن شادی نشد یک دانهاش حاصل / چنین در دام غم تا کی به بوی دانه بنشیندب) زان رو به کوی دوست گذارم نمیفتد / بگرفت اشک دیده من رهگذار منج) چو تو برخیزی و از ناز خرامان گردی / سرو بر طرف گلستان ز حیا بنشیندد) در راه عشق، بُعد منازل حجاب نیست / دوری گمان مبر که بود مانع وصاله) حلقه دام نجات است خم طرۀ دوست / وای بر حالت مرغی که در این دام نبود
با «حسن تعلیل» آغاز میکنیم. بیتهای «د» و «ه» حسن تعلیل ندارند؛ پس (1) و (4) حذف میشوند. حسن تعلیل در «ب»: شاعر علت نرفتن به کوی دوست را پر شدن رهگذار از اشک میداند و البته مصراع دوم «اغراق» نیز دارد. تشخیص در «ج»: نسبت دادن حیا به درخت سرو، تشخیص است. - تضاد در «د»: دوری، وصال - ایهام در «الف»: بو 1) رایحه 2) امید و آرزو