همۀ ابیات زیر به شناخت خدا از راه تفکّر در آفرینش اشاره دارد به‌جز:
1  که تواند که دهد میوۀ الوان از چوب               یا که داند که برآرد گل صد برگ از خار
2 سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد    و آنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می‌کرد
3 این همه نقش عجب، بر در و دیوار وجود    هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار
4 برگ درختان سبز در نظر هوشیار     هر ورقش دفتری است معرفت کردگار