اگرچه معارف دينی سرچشمۀ آسمانی دارند و از طريقی غير از تفكر بشر به دست ما رسيده‌اند، اما به ذات خود مهيای تبيين عقلانی و فلسفی هستند و برای توضيح و تفسير آن‌ها می‌توان از مفاهيم فلسفی و زبان مابعدالطبيعه كمك گرفت.» به عبارت ديگر، چون جهان‌شناسی اسلام ذاتاً مهيای تبيين عقلانی و فلسفی بود، فلسفۀ اسلامی توانست از دل آن بيرون بيايد و محتوايش را از خود اسلام بگيرد.