1
جور دشمن چه کند گر نکشد طالب دوست / گنج و مار و گل و خار و غم و شادی به هماند
✓
✗
2
من جلوهٔ شباب ندیدم به عمر خویش / از دیگران حدیث جوانی شنیدهام
✓
✗
3
در این مقام، طرب بیتعب نخواهد دید / که جای نیک و بد است این سرای پاک و پلید
✓
✗
4
بس گل شکفته میشود این باغ را ولی / کس بیبلای خار نچیده است از او گلی
✓
✗
رنج کشیدن دائمی پیام گزینهٔ «2» است، در حالیکه در گزینههای دیگر مفهوم محوری همراه بودن رنج و آسایش و خوبی و بدی با یکدیگر مطرح شده است.