خداوند درباره‌ی قدر و قضای الهی و قانون‌مندي تخلّف‌ناپذير و استوار جهان مثالی می‌زند و می‌فرماید: «لَا الشَّمْسُ يَنبَغِي لَهَا أَن تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا اللَّيْلُ سَابِقُ النَّهَارِ ۚ وَكُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ: نه خورشيد را سزد كه به ماه برسد و نه شب بر روز پيشی جويد و هر يك در مداری در گردشند».