شاعر در كدام بيت از آرايهٔ «واج‌آرايی» بيش‌تر، در دو واج بهره برده است؟
1 گوهر پاک ببايد كه شود قابل فيض / ور نه هر سنگ و گلی لؤلؤ و مرجان نشود
2 از خزان برگ رزان ريزان شد ای گل‌چهره خيز / ياد كن از برگريز عمر و مي ی
3 دلا ز قيد حريفان بی‌خرد بگريز / تو مرغ زيركی از دام ديو و دد بگريز
4 تا ز ميخانه و می نام و نشان خواهد بود / سر ما خاک ره پير مغان خواهد بود