اطلاعات محيط پيرامون ما ابتدا از طريق گيرنده‌های حسی (مثلاً چشم) دريافت می‌شوند و سپس در مدت زمان كمتر از يك ثانيه ردّی از آن در حافظه‌ی حسی ما می‌ماند. به عنوان مثال اگر صفحه‌ای از كتاب را در يك اتاق تاريك باز كنيد و با دوربين فلاش بزنيد، نور فلاش چندهزارم ثانيه دوام می‌آورد، ولی شما تصوير كتاب را به‌مدت نيم‌ثانيه می‌بينيد.