در کدام‌یک از ابیات، توجّه به زبان گذشته در قالب باستان‌گرایی مشهود است؟
1 به غیر عشق نشان از جهان نخواهد ماند / بماند عشق ولیکن جهان نخواهد ماند
2 از تو کرم و بخشش از من عمل کوشش / از تو هنر و دانش وز بنده نثاخوانی
3 گرچه نه زو گناه و نه بادافره از تو شد / سحری شگرف رفته در این ماجرا به کار
4 سرود شادی بسرای و ساز / نوای مستی بر خوان و طبل عیش بکوب