امام سجاد (ع) جهت کمک به نیازمندان کیسه‌ای پر از گندم بر دوش خود حمل می‌کرد. شخصی خواست که به ایشان کمک کند. ولی آن حضرت به او فرمود: باری که نجات دهنده من در سفر است از دوش خود بر نمی‌دارم. با توجه به این داستان منظور امام سجاد (ع) از «سفر» چه می‌باشد؟ و به کدام یک از راه‌های «عبور آسان» اشاره دارد؟