در کدام بیت، «تلمیح» به کار نرفته است؟
1 ز سر تا نگذری، بر لب میاور گفت‌وگوی حق                  که منصور این سخن را بر فراز دار می‌گوید
2 نعمت شود زیاده به قدر زبان شکر                            نخلی است این، که ریشهٔ آن در دهان توست
3 تسبیح گوی او نه بنی‌آدم‌اند و بس                          هر بلبلی که زمزمه بر شاخسار کرد
4 صورت من همه او شد، صفت من همه او                لاجرم کس من و ما نشود اندر سخنم