پارمنیدس در این استدلال می‌خواهد نتیجه بگیرد که جهان حقیقتی واحد است؛ نه به وجود می‌آید و نه از بین می‌رود؛ هرچه «هست»، از ازل بوده و هرچه «نیست» تا ابد هم نخواهد بود. بنابراین وقتی استدلال می‌کند که اگر چیزی از چیزی به وجود آمده، پس قبلا بوده است، می‌خواهد بگوید آن چیز در حقیقت «نیست» نبوده که «هست» شده باشد. در ادامه استدلال می‌گوید چیزی که از هیچ (لاوجود) به وجود آمده، خودش هم هیچ چیز نیست؛ یعنی اگر قبلا «نیست» بوده، بعد از آن هم برای همیشه «نیست» خواهد ماند. او برای این مطلب در انتها چنین دلیل می‌آورد: «چون از هیچ، هیچ چیز به وجود نمی‌آید».