رشتۀ عصبی فردی در اثر تصادف آسیب دیده است. در زیر میکروسکوپ مشاهده میشود که در این رشته، هستۀ نورون به گوشهای رفته و اجزای آن در حال تحلیل است. پس از فیزیوتراپی و گذشت مدتی نسبتاً طولانی فعالیت حرکتی این فرد در عضو آسیب دیده بهبود یافته است. به نظر شما کدام یاخته نقش اصلی را در این بهبودی داشته است؟
پس از آسیب رشتۀ عصبی در دستگاه عصبی محیطی، ماکروفاژها و یاختههای شوان (که همان یاختههای نوروگلیا در دستگاه عصبی محیطی هستند)، به سرعت به محل آسیب میروند و شروع به پاکسازی محل از مواد زائد و عوامل بیماریزای احتمالی میکنند. در این مدت آن قسمتی از آکسون که هنوز به جسم یاختهای متصل است، شروع به تخریب شدن میکند. پس از پاکسازی کامل محیط اگر جسم یاختهای آسیب ندیده باشد، آکسون شروع به جوانهزنی میکند و با سرعت بسیار کمی (حدود 2 میلیمتر در روز) شروع به رشد میکند، اما در بخش دیگر آکسون آسیب دیده که دیگر به جسم یاختهای متصل نیست، نوعی تخریب، به نام تخریب والدین صورت میگیرد. این نوع خاص از تخریب باعث میشود که آکسون جدا شده کاملاً از بین برود، ولی مسیر عبور آن توسط یاختههای شوان حفظ میشود، تا آکسون جید در حال رشد با طی مسیر به جا مانده مجدداً جسم یاختهای را به بافت مربوط متصل کند. علاوه بر این یاختههای شوان وظیفۀ غذا رسانی به بافت عصبی را نیز بر عهده دارند و در طول زندگی نورون از آن نیز محافظت میکنند، پس بدون شک مهمترین نقش را در ترمیم بافت عصبی، یاختههای نوروگلیا بازی میکنند.