«شیری قوی برای سال‌های زیادی حاکم جنگل بود و حیوانات از او می‌ترسیدند و به فرمانش عمل می‌کردند! او به شکار حمله می‌کرد و آن را می‌خورد و سپس سایر حیوانات می‌آمدند و از بازمانده‌ی غذایش می‌خوردند! پس روزها گذشت و شیر بزرگ شد و ضعیف گردید و احساس بیماری و ضعف شدید کرد! پس با خودش گفت: وقتی قوی بودم حیوانات از من می‌ترسیدند و به دستوراتم گوش می‌دادند، اما اگر بفهمند که من بیمار و بزرگ (پیر) شده‌ام، هرگز از من نخواهند ترسید! پس باید در خانه‌ام بمانم و وقتی حیوانات به دیدار من می‌آیند، به آن‌ِها حمله کنم و بدون سختی غذا به دست آورم! پس از شنیدن خبر بیماری شیر، حیوانات به دیدارش رفتند، پس زمانی ‌که حیوانی جهت دعا برای شفایش وارد بیشه‌ی شیر می‌شد، به او حمله می‌کرد و او را می‌خورد! در روزی از روزها نوبت روباه رسید، پس زمانی که به او (شیر) نزدیک شد، شیر گفت: ای دوست من! چرا دور از من ایستاده‌ای؟ تو باید وارد بیشه‌ام شوی تا صدایت را بشنوم و تو را از نزدیک ببینم؛ پس روباه گفت: خیر ای دوستم، دوست دارم که در بیشه‌ات داخل شوم، اما آثار پاهای زیادی را می بینم که واردش شده‌اند و اثر هیچ ردپایی را نمی‌بینم که از آن خارج شده باشد!» ترجمه‌ی گزینه‌ها: 1) خردمند باهوش هر دعوتی را نمی‌پذیرد! (چنان که روباه نپذیرفت.) 2) کسی که از سعی خود می‌خورد، پس او خوشبخت است! (ارتباطی به متن ندارد.) 3) نگاه کردن به عاقبت کار دیگران موجب نجات می‌شود! (همان‌طور که روباه به نتیجه‌ی کار دیگران نگاه کرد و از دسیسه‌ی شیر نجات یافت.) 4) عقل، حفظ تجربه‌هاست! (روباه از رد پاهای حیوانات دیگر متوجه حیله‌ی شیر شد و از تجربه درس گرفت.)